بررسی چند فیلم

توی این یک هفته ده روزی که گذشت سعی کردم چندتائی فیلم و انیمیشن ببینم. از آواتار شروع کردم؛ فیلمی که خیلی سرو صدا کرده.

۱- Avatar

گرچه آواتار فیلمیه که باید نسخه سه بعدی اون رو با عینک دید تا بتونی درکش کنی و از زیبائی ها و جلوه های ویژه اش لذت ببری ولی دیدن نسخه معمولیش هم حتی اگه کمی هم کیفیتش پائین باشه خالی از لطف نیست. داستان آواتار مربوط به سیاره ای هست که انسانها به خاطر منابع معدنی گرانبهاش (قطعه فلز سیاه رنگی که انسانها در حال استخراجش هستن) قصد تصرف و نابودی طبیعتش رو دارند و آواتار جیک رو که شبیه به ساکنان بومی این سیاره درستش کردن برای برقراری ارتباط و رسوندن پیغامی مبنی بر تخلیه و ترک محل سکونتشون؛ بین بومی ها می فرستن. جیک بین بومی ها آداب و سنن؛ روش زندگی و زبونشون رو یاد می گیره ولی در اثر این ارتباط عاشق طبیعت؛ راه و رسم زندگی بومی ها و دلسپرده دختر رئیس قبیله می شه. ظاهرا جیمز کامرون این وسط عمدی هم داشته که بومی های سیاره همه چیزشون از لباس و رفتار و حرکات و حتی زبون حرف زدنشون هم شبیه به سرخپوست ها باشه. انگار داره یه بار دیگه داستان سرخپوست ها و مهاجرائی که به خاطر زمین و طلا شروع به نابودی و نسل کشی سرخپوستا کردن رو بیان میکنه و انگار این کل فیلمه که آواتار این واقعه است با کمی تغییر. همه اینا منو یاد فیلم «با گرگها می رقصد» انداخت. داستانی به همون سادگی و جذابیت اما اینبار با تکنولوژی پیشرفته. خلاصه اینکه آواتار فیلم جذابیه که می تونه بیننده رو سرگرم و کاملا مجذوب خودش کنه.

۲- Beowulf

یه انیمیشن با گرافیک بسیار بالا. یه داستان اسطوره ای درباره هیولاها و پهلوان ها. داستان چیز عجیب و جدیدی برای گفتن نداره؛ گوئی فقط ساخته شده تا گرافیکش رو به رخ بیننده بکشه. داستان و روایت فیلم چیزی برای جذب بیننده نداره. در مجموع میشه گفت بئو وولف برای وقتی که حوصله هیچی نداری و فیلمی هم دم دستت نیست و فقط جهت سرگرم شدن و گذروندن وقت بدرد می خوره. فیلم هائی که سال ۲۰۰۷ ساخته شد مثل Into the Wild؛ No Country for Old Men؛ The Bourne Ultimatum و … جائی برای ابراز وجود این فیلم نمی گذاره چه بسا حتی با انیمیشن های هم زمان خودش مثل Ratatouille هم نمی تونه برابری کنه.

۳-Resident Evil: Apocalypse

یک اکشن-تخیلی و ترسناک آبکی مثل اکثر فیلم های اینجوری؛ مرده های متحرک و یک ویروس و یک سلاح بیولوژیک. به نظر من که بازی هاش خیلی جذاب تر از فیلماش هست (البته با این دو تای آخری که مخصوص PC بود اصلا حال نکردم. اون فضا و اصول اولیه رزیدنت اویل رو نابود کرده بودن). البته از فیلم های اینجوری نباید انتظار زیادی داشت. از همون اول که تصمیم می گیری همچین فیلمی رو ببینی می دونی که چه چیزی از توش در میاد و مسلما حال و حوصله خودت هم جوری نبوده که دنبال فیلم های عالی باشی. فقط می خوای یه چیزی دیده باشی که حوصله سر رفته رو کمی رفرش کنی. همین …

۴- ۹

«نه» یک انیمیشن ساده و قشنگه؛ گرافیک خوب و قابل قبولی هم داره. تو این انیمیشن داستان شورش ماشین ها علیه انسانها دوباره از سر گرفته می شه. یک سری ضد و نقیض هم توی داستان هست که نمی دونم چرا … دیکتاتوری داری که هیتلر و موسیلینی رو به یاد آدم میاره ولی هیچ کدوم از اون ها نیست (شاید بعدا بیاد)؛ جنگی با تانک های جنگ جهانی اول؛ هواپیما های جنگ جهانی دوم و رباط هائی که تو رو یاد جنگ ستارگان و ترمیناور می اندازه. «نه» یک عروسک مکانیکیه که توسط یک دانشمند ساخته می شه و روح انسانی بهش دمیده می شه تا بیاد و بشریت رو نجات بده و ماشین رو نابود کنه. (با اون عصای تو دستش و لامپ سر عصاش منو یاد پیامبر ها می ندازه انگار اونم پیامبری برای نجات انسانها مبعوث شده). اصل انیمیشن ۹ یک انیمیشن ۱۱ دقیقه ای بوده از همین کارگردان که در سال ۲۰۰۵ ساخته شده؛ ظاهرا بسیار هم موفق بوده و حتی نامزد جایزه اسکار هم شده؛ حالا اومده و اونو تبدیل کرده به یک فیلم بلند که البته نتونسته موفقیتی مثل فیلم قبلیش رو بدست بیاره. مثل خیلی از انیمیشن های دیگه که این روزها ساخته میشه؛ ۹ هم برای بچه ها ساخته نشده (خوشبختانه) و متاسفانه چندتائی نقطه ضعف بزرگ داره. داستانش خیلی خوب پردازش نشده و نصفه نیمه هست و هم اینکه اکثر ۸ شخصیت دیگه ای که همراه «۹» وجود دارند اصلا خوب شخصیت پردازی نشدن و دلیل وجودیشون رو نمی تونی درک کنی. در هرحال همه اینها باعث نمی شه که از این انیمیشن دست بکشی و از دیدنش لذت نبری.

۵- Changeling

مثل بقیه فیلم هائی که به کارگردانی کلینت ایستوود دیدم؛ این فیلم هم ساده و عالی روایت شده. از بازیگرها خوب بازی گرفته و خیلی جذاب از آب درش آورده. داستانی که ظاهرا از پرونده های واقعی برگرفته شده. داستان فیلم مربوط می شه به مادری که بچه اش رو گم می کنه و پلیس برای اینکه خودی نشون بده و بگه ما چقدر قوی عمل می کنیم می گرده و یه بچه اشتباهی رو به مادر تحویل میده و مادر رو مجبور می کنه که بپذیره این پسر همون پسر گمشده خودشه و بعد تو بوق و کرنا می کنه که بعله ما گشتیم و یافتیم و به به و چه چه.
اینجاست که مادر شروع می کنه به مقاومت و مبارزه و در ادامه داستان هائی پیش میاد که جالب و جذابه. گرچه ایستوود کارگردان خیلی بزرگی نیست (در مقایسه با بعضیا) ولی تو این برهه که فیلم های خوب کم ساخته می شه و کم گیر میاد برخی از فیلماش تونستن مطرح بشن. فیلمائی مثل Mystic River و Gran Torino و Million Dollar Baby رو که ازش دیدم واقعا خوب بودن و Flags of Our Fathers هم تو برنامه دارم که در چند روز آینده ببینم. در هرحال این فیلم هم مثل بقیه فیلم های این کارگردان که ازشون اسم بردم فیلم روون و خوبی بود که ارزش دیدن و وقت گذاشتن رو داره.

۶- Red Violin

و در آخر؛ ویلون قرمز … این فیلم واقعا شاهکار و زیبا بود. داستان عشق و موسیقی. این فیلم از اون فیلم هائیه که شدیدا توصیه میشه ببینیدش (Must see). پس اگر فیلم رو ندیدید و می خواهید توصیه من رو گوش کنید ادامه این نوشته رو نخونید تا داستان لو نره.
«نیکولو بوستی» استاد و سازنده ساز ویلون در سال های ۱۶۰۰ هست که یک ویولون عالی برای فرزندی که قراره همسرش «آنا» بدنیا بیاره میسازه؛ آنائی که به پیشگوئی «سسکا» قراره زندگی طولانی بکنه؛ سفری طولانی در پیش داره و یک تولد دوباره … اما آنا و فرزندش هنگام زایمان می میرن…. بعد از این صحنه است که شما ساز رو دست بچه های یتیم که در یک صومعه مشغول تمرین موسیقی هستند می بینید. این ساز دست به دست میشه و گوشه ای از زندگی هر کسی که این ساز رو داشته بیان میشه؛ انگار فیلم تبدیل میشه به یک سری داستان های کوتاه و روایت زندگی افراد. ولی این داستان زندگی هیچ کس نیست بلکه داستان دیده های یک ویلونه که سه قرن در کشورهای مختلف می گرده و سر از یک حراجی در میاره و در انتهای فیلمه که شما می فهمید چگونه جسم و روح «آنا» با این ساز گره خورده و چرا پیشگوئی سسکا درست بوده و این آخر داستان نیست …