راز چشمانشان

طی یکی دو هفته ای که گذشت فیلم هائی مختلف و از ژانرهای مختلفی رو تماشا کردم. فیلمهائی مثل Shutter Island و Inglourious Basterds … حتی Twilight، New Moon و یکی دو تا از فیلم های هری پاتر رو هم دیدم. هر کدومشون به نحوی جذاب و خوب بودن. گرچه این چندتای آخری صرفا برای سرگرمی و وقت گذرونی خوب بودند ولی Shutter Island اسکورسیزی و Inglourious Basterds تارانتینو فیلم های بسیار خوب و عالی بودند که جا برای گفتن و نوشتن زیاد دارند و از اون فیلم هائی هستند که باید دید. اما چون فیلم های هالیوودی بیشتر تو چشم هستن و مطمئنا اگر اهل فیلم و فیلم دیدن بوده باشید حتما از طریق تبلیغاتشون یا توصیه دوستانتون باهاشون آشنا شدید و دیدینشون بنابراین خیلی وسوسه نشدم که دربارشون بنویسم و معرفیشون کنم. (البته شاید اگر وقت کنم و حسش ایجاد بشه تو پست های بعدی چیزی راجع بهشون بنویسم)

جدای از همه فیلم های هالیوودی، در این بین، فیلم کمتر آشنائی که واقعا ازش خوشم اومد The Secret in their eyes نام داشت. فیلم محصول سال ۲۰۰۹ آرژانتینه و برنده اسکار بهترین فیلم خارجی ۲۰۱۰ شده و تونسته امتیاز خوب ۸٫۴ رو از IMDB کسب کنه.
گرچه این روزها اکثر فیلم های خوب هالیوودی محدود می شن به داستان های عجیب و غریب که با هزینه های بالا و جلوه های ویژه خارق العاده تهیه می شن و تماشاگر رو مسحور خودشون می کنن ولی این فیلم بر خلاف فیلم های هالیوودی هیچ کدوم از اینها رو نداشت و در عین حال کاملا جذاب و زیبا بود. نه محیط و فضای عجیب، نه معماهای پیچیده، نه جلوه های سه بعدی که بخوان خودشون رو بزور از صفحه نمایش بیارن بیرون و نه حتی یک انفجار و تصادف ….
موسیقی و صحنه های آغازین فیلم اینطور به شما القا می کنه که با یک فیلم عاشقانه مواجهید ولی بعد مدت کوتاهی متوجه می شید که این یک فیلم جنائی هست و بعد از اون آنچنان این دو مقوله رو کنار هم پیش میبره که دیگه نمی تونید تصمیم بگیرید که دارید یک فیلم عاشقانه نگاه می کنید یا یک فیلم جنائی … (البته عاشقانه که می گم نه از این عاشقانه های تین ایجری و بچه بازی …. دی: …)
داستان، سرگذشت یک پلیس جنائی هست که ۲۵ سال قبل روی پرونده قتل زنی کار می کرده که مسیر زندگیش رو تغییر داده بود و به خاطر اون مجبور شده بود شهری رو که همه زندگیش اونجا بوده رو ترک کنه. حالا بعد از این مدت تصمیم گرفته کتابی درباره خاطراتش در مورد اون جنایت بنویسه و به همین علت دوباره برمیگرده به شهر قدیمی خودش …
کل داستان به صورت خیلی ساده و با ضرب آهنگی کند روایت میشه. وقایعی که درحال حاضر اتفاق میافتن و فلاش بک هائی که مرور خاطره های گذشته هستن همراه با فیلمبرداری متفاوتی از اونچه که در فیلم های هالیوودی می بینیم بسیار مجذوب کننده هستن. جدای از تصویر، موسیقی فیلم هم بسیار زیبا و تاثیر گذاره و تونسته خیلی خوب احساس رو منتقل کنه…
خلاصه اینکه از اون فیلم هاست که توصیه میشه حتما ببینید.

پی نوشت: اینکه می بینید کلا دو خط درباره داستان نوشتم برای اینه که به هزاران دلیل هیچ وقت دوست نداشتم داستان فیلم رو روایت کنم حتی برای کسانی که دوست دارن داستان فیلم رو بدونن. همیشه گفتم اگه می خوای داستان رو بدونی، به جای پرسیدنش از من، فیلم رو ببین… به همین خاطر فکر میکنم این دو خطی رو هم که گفتم زیادیه.

---